تکنیک‌ها و فرم‌ها

تکواندو بیش از همه هنری ضربه‌ای است. ضربه‌های پا که از حالتی پویا اجرا می‌شوند شناخته‌شده‌ترین ویژگی آن‌اند و تکنیک‌های دست، دفاع‌ها و حالت‌های ایستادن از همان جلسه‌های نخست آموزش داده می‌شوند. هر سازمان و هر باشگاه برنامهٔ درسی خود را تعریف می‌کند.

گروه‌های تکنیک #

• ضربه‌های پا: ضربهٔ جلو، چرخشی، پهلو، عقب، تبری و قلابی، و گونه‌های پرشی و چرخشی.
• تکنیک‌های دست: مشت مستقیم، لبهٔ دست، پشت دست، مشت پشتی و ضربهٔ کف دست.
• دفاع‌ها: دفاع پایین، میانی و بالا، دفاع از داخل و از بیرون و دیگر منحرف‌کردن‌ها.
• حالت‌های ایستادن: راه‌رفتن، جلو، عقب، نشسته و حالت مبارزه.

فرم‌ها #

فرم دنباله‌ای ثابت از تکنیک‌هاست که به‌تنهایی اجرا می‌شود. واژه‌های هیونگ (hyeong)، پومسه (pumse، poomsae) و تول (teul، tul) همگی به معنای «فرم» یا «الگو» هستند. هیونگ بیشتر در تکواندوی سنتی قدیمی‌تر، پومسه در سنت کوکی‌وون و تکواندوی جهانی (World Taekwondo) و تول در سنت ITF به کار می‌رود.^[1]

هر فرم تگوک با یکی از سه‌خط‌های ای‌چینگ متناظر است. فرم‌های تگوک در سال ۱۹۷۱ جای فرم‌های پیشین پالگوه را گرفتند که آن‌ها نیز از هشت سه‌خط پیروی می‌کردند.^[1] منابع دربارهٔ شمار فرم‌های ITF در هر زمان اختلاف دارند: گو-دانگ در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ از برنامهٔ ITF حذف و با جوچه جایگزین شد، از این رو شمار فرم‌ها در فهرست‌های ITF متفاوت است.^[1]

مبارزه #

مبارزه که کیوروگی یا ماتسوگی نامیده می‌شود، در بیشتر باشگاه‌ها بخشی از تمرین است. قوانین میان تکواندوی جهانی، گروه‌های ITF و باشگاه‌های مستقل فرق می‌کند. مبارزه و تجهیزات حفاظتی را ببینید.